Rouen, Emile Verhaeren en l' Église Saint - Maclou

EMILE EN HET KIEKEBOEKERELTJE VAN DE SAINT-MACLOU

grafietschets in mijn reisdagboek

29,7/21 cm

Emile Verhaeren  was één van de belangrijkste "Franstalige" Vlaamse auteurs en dichters uit de negentiende eeuw. Hij werd in 1855 geboren te Sint-Amands, een dorpje dat aan de tegenoverliggende Schelde-oever van mijn eigen geboortedorp ligt, en waar zich momenteel zijn stoffelijke resten in een praalgraf bevinden, na heel wat omzwervingen en enkele wederopgravingen ... 

Klik op de linken voor meer interessante weetjes over de schrijver en zijn werk.

Ik ontdekte zijn buste per toeval op weg naar de église Saint Ouan te Rouen, waarop ik - het mij toen nog onbekende feit - las, dat hij in 1916, na een lezing in Rouen, verongelukte toen hij huiswaarts kerend, op een rijdende trein wou springen. Geen al te prettig einde, voor een dichter zo ver van huis. Dus besloot ik om dit borstbeeld met me mee terug te nemen naar zijn geboortestreek, in de vorm van een schets.

Het ernaast staande detail behoort niet tot de kerk van Saint Ouan, zoals u misschien veronderstelde, maar tot die van Saint-Maclou, de kerk die ik later op de dag bezocht en waarvan de waterspuwer vooraan op de tekening mijn aandacht trok, omwille van het grappige kiekeboe-kereltje dat onder zijn romp verscholen zat.

27 oktober 2024 was dus een dag vol verrassende ontdekkingen...

Hier vind je alle tekeningen die ik in Normandië maakte.

Zicht op Bautzen

HET OUDE STADSDEEL MET MIDDELEEUWS KARAKTER

BAUTZEN WITH CATHEDRAL ST. PETRI

grafietschets op locatie

 in mijn reisdagboek

15/21 cm

 

 

Bautzen is een gemeente en plaats in de Duitse deelstaat Saksen. Bautzen is de bestuurszetel van de gelijknamige Landkreis. De stad ligt aan de rivier de Spree. Die heeft hier een kort, diep dal.  Het oude stadsdeel heeft een middeleeuws karakter.

De stad telt 38.006 inwoners waaronder ong. 5% Sorben.

Dit is een West-Slavische bevolkingsgroep die Serbšćina als taal hebben, een groep van twee West-Slavische talen, het Oppersorbisch en het Nedersorbisch. Zij worden gesproken in de Lausitz (Łužica), een gebied in het oosten van Saksen (Sakska) en het zuidoosten van Brandenburg (Brambor), in Duitsland.

De Sorben rond de stad Bautzen (of Budyšin) spreken het Oppersorbisch. Hoewel, er nog nauwelijks in de stad zelf deze taal spreken, is ze wel demonstratief aanwezig, in straatnaamborden, op winkels en zelfs in sommige winkels op prijskaartjes en kassabonnen. De Duitse overheid heeft het Sorbisch officieel als minderheidstaal erkend en door het ondertekenen en ratificeren van het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden de verplichting op zich genomen het Sorbisch te beschermen en te ontwikkelen.

Omdat we op doortocht naar Tsjechië waren, bezocht ik enkel het middeleeuwse stadsgedeelte dat meteen mijn hart veroverde omwille van het mooie kerkhofje (waarvan hier mijn schets op locatie) en de pitoreske straatjes, maar had geen idee van de gruwelen die er zich tijdens en na WOII hebben afgespeeld. Daarover kan je meer lezen hier. 

Deze kwam ik te weten via opzoekingswerk nadat Sean Jeating erover berichtte op voorgaande post... Mijn dank hiervoor, Sean... 

Deze keerzijde van de medaille, bezorgde mij koude rillingen...

Bekijk hier de complete reeks.

Nox

WHEN NIGHTFALL ENFOLDS YOU...

Dedicated to my beloved mother Carolina, 

who passed away, on the 13th of july 

THE FUNERAL  

by Angelo Branduardi 

When nightfall enfolds you and quickens your heart
For you walk alone on the highway
If a polecat springs hissing her eyes raging amber
Then you must stand still and not fear her
For if you befriend her your sister she’ll be
And she of all beasts knows the river
Its secret unwindings and reason for flowing
And a safe road beside the dark water…

When nightfall enfolds you and quickens your heart
For you walk alone on the highway
If a grey wolf springs snarling his teeth bared in anger
Then you must stay calm and not fear him
For if you befriend him your brother he’ll be
And he of all beasts knows the old way
That climbs to the one pass that cuts through the mountain
And a warm cave where you may take shelter…

So follow the highway that leads to the lake
And you will discover a sweet spring
That bubbles and runs down the hillsides of childhood
And there lay your heart down forever...

Hier kan je de complete reeks bekijken.

Carolabrücke Dresden

WAAR IK DEZE LIJNTEKENING SCHETSTE EEN MAAND GELEDEN... 

SKYLINE VAN DRESDEN VANAF DE ELBEOEVER

 

Deze zomer bracht ons achtereenvolgens naar Dresden, Bautzen, Praag en hun omgeving.

Op weg voor een eerste dag in Dresden, hield ik halt in de buurt van de openluchtbioscoop op de Elbeoever even voorbij de Carolabrug.

Daar lagen nagenoeg alle markante gebouwen van de Stad aan mijn voeten. Wat een prachtig o(e)verzicht was dat! Hoe kon ik daaraan voorbij gaan zonder dit te registreren in mijn reisschetsboek, vroeg ik me af. Omdat we een erg vol programma hadden was mijn tijd hiervoor echter zeer beperkt.

Dan maar alles in één "trek" erop, besliste ik. En ziedaar het resultaat...

Deze morgen vernam ik dat de brug waarover we een maand geleden nog liepen, vannacht opeens was ingestort. "Het kan verkeren" zou Bredero zeggen.

Blijkbaar waren er renovatieplannen, weliswaar voorzien voor volgend jaar, wat me alleszins doet hopen voor de inwoners van Dresden, dat de herstellingen snel zullen doorgaan, want de winter komt eraan en ik las dat een deel van de stadsverwarming door deze ramp is uitgevallen.

Desondanks is de stad ontsnapt aan een nog ergere catastrofe. De brugdelen stortten rond 03.00 uur in, toen er niemand aanwezig was. Overdag is het er bijna altijd druk en zouden er veel slachtoffers zijn gevallen. Achttien minuten voor het ongeluk reed, volgens de lokale autoriteiten, nog de laatste tram over de brug...

Hier kan je de complete reeks bekijken.

Gefrot in de abdij

GEWEL(F)DIGE GEWELVEN

GESCHETST OP LOCATIE 

MET GRAFIET, IN MIJN REISDAGBOEK

15/21 CM

 

Ik ben dol op mystieke plekken. Hoe ouder hun geschiedenis, hoe meer ze me aanlokken. Wanneer er abdijen of kloosters te bezichtigen vallen, ben ik dan ook van de partij. 

Deze kloostergang schetste ik in Stift Börstel, weliswaar zonder borstel doch met grafietpotlood, om vervolgens in de Benediktinerinnen abtei, van St.- Scholastika te Dinklage (D),  de "pace" op het graf van de familie von Galen te frotteren.

Frotteren = oppoetsen, maar in dit geval was het een afdruk maken, door op het blaadje van mijn schetsboek hard over het in steen gebeitelde woord te wrijven met een grafietstift. Er kwam dus alweer niet echt een borstel aan te pas.

Toch vond ik het wel passend om de link te maken tussen het frotteren in de ene abdij en de naam "Börstel" van de andere. 

Ze lieten beide alleszins hun indruk na, op mij èn in mijn schetsboek...

Echternach Stadhuis

ZICH KOESTEREND IN DE STRALEN VAN DE LENTEZON

DETAIL

 grafietschets 

in m'n reisdagboek

15/21 cm

Kanttekening 

Echternach is de oudste stad in Luxemburg, gelegen aan de Sûre, de oostgrens van het groothertogdom. Aan de andere kant van de brug over de Sûre ligt Duitsland. Tussen de 1e en de 5e eeuw bevond zich op de plaats van de huidige Sint-Pieter en Sint-Pauluskerk een Romeins castellum, een klein militair kamp. 

In 698 kwam een Engelse monnik, Willibrord, vanuit de Lage Landen naar Echternach en bouwde er onder de bescherming van Plectrudis, de eerste vrouw van Pepijn van Herstal, en haar moeder Irmina van Oeren, de grote abdij van Echternach en werd zó een abdijvorstendom binnen het Heilige Roomse Rijk. De naam van de stad wordt in 706 n. C. geschreven als Epternacus. De bloeitijd van de abdij lag in de 11e en 12e eeuw toen het scriptorium grote faam had. Ze werd opgeheven in 1797. Het graf van Willibrord bevindt zich in de crypte van de abdijkerk.

Echternach geldt als belangrijke toeristische trekpleister waarin regelmatig het aantal toeristen het inwonertal overtreft.

Enkele weken voor de zomer begon was ik er op bezoek en viel die toeristische drukte nog best mee.

Er is veel moois te zien in Echternach, Google het maar eens...

Maar het meest geschikte plekje om te schetsen die dag, vond ik zelf de omgeving van het stadhuis waar ik dit detail in mijn reisdagboek vastlegde. Het was prachtig weer en vanaf een bankje dat vooral veel privacy bood, had ik dit leuke uitzicht.

Hiermee sluit ik m'n lentetrips af en beginnen we aan de zomer.

In mijn volgende blogs neem ik jullie mee naar Tsjechië waar we tijdens de zomermaanden rondzwierven in het Riezengebirgte.