♥ ♥ ♥ La Saint Valentin en Normandy ♥ ♥ ♥

Februari 2026

 ... Een plaatsje om verliefd op te worden ...

29/21 cm

grafietschets in mijn reisdagboek

Ook dit jaar verbleven we even in Normandië. Namelijk tijdens het Valentijnweekeinde.

Daarom dacht ik bij mezelf ; laat ik meteen ook de schetsen die ik toen maakte, posten, dan is Normandië tot op heden afgerond. En ziezo hier zijn nog twee extra schetsen die de grens overstaken naar Vlaanderen in 2026.

We verbleven er in Mare Floreas en bezochten onder andere het lieflijke plaatsje; St. Adrien Belbeuf waar ik deze prachtige manoir in anglo-normandische stijl heb bewonderd en beslist de moeite van het schetsen waard vond.

► Hier ◄ zijn alle schetsen die ik voor u meebracht uit Normandië...

Vatteville-La-Rue (Normandy)

 

Geveldetail Église Saint-Martin

21/15 cm

Grafietschets 

in mijn reisdagboek

 

I.M. of my beloved mum (13th july 2024)

De maagd van Orleans

In Normandië kom je haar overal tegen... Ik vond dit beeld van

Jeanne d' Arc in l' église Notre Dame de Bonport 

QUILLEBEUF- SUR-SEINE

 en schetste het met grafiet 

in mijn reisdagboek

15/21 cm

Hieronder haar verhaal met een streepje muziek...

♪ ♫ JOAN OF ARC - (Jennifer Warnes & Leonard Cohen) ♫ ♪

Now the flames they followed Joan of Arc,
As she came riding through the dark.
No moon to keep her armor bright.
No man to get her through this dark and smoky night.

She said, "I'm tired of the war,
I want the kind of work I had before.
A wedding dress or something white,
To wear upon my swollen appetite."

Lalala... [Chorus]

Well, I'm glad to hear you talk this way,
I've watched you riding every day.
And there's something in me that yearns to win,
such a cold and lonesome heroine

"And who are you?" she sternly spoke,
to the one beneath the smoke.
"Why, I'm fire", he replied
"and I love your solitude, I love your pride".

[Chorus]

"Well then fire, make your body cold,
I'm gonna give you mine to hold".
And saying this, she climbed inside
to be his one, to be his only bride.

And deep into his fiery heart,
he took the dust of Joan of Arc.
And high above all these wedding guests,
he hung the ashes of her lovely wedding dress.

[Chorus]

It was deep into his fiery heart,
he took the dust of Joan of Arc.
And then she clearly understood,
if he was fire oh, she must be wood.

I saw her wince, I saw her cry,
I saw the glory in her eye.
Myself, I long for love and light,
but must it come so cruel, must it be so bright?

[Chorus]



En haar geschiedenis in het kort...

Jeanne d'Arc werd in 1412 geboren in Domrémy (in de Franse regio Champagne); een eenvoudig boerenmeisje.

Ze hoorde stemmen van heiligen die haar opdroegen naar de koning van Frankrijk te gaan en hem te helpen zijn koninkrijk te heroveren. Wat ze deels volbracht in de slag om Orleans en Reims. 

Toen ze vervolgens Parijs trachtte te heroveren op de Engelsen, werd ze gevangen genomen door de Bourgondiërs die haar verkochten aan de vijand.  Karel VII die toen al tot koning van Frankrijk was gekroond en voor wie ze toch gevochten had, deed geen enkele moeite om haar vrij te kopen. Over dankbaarheid gesproken...

Ze stierf op negentienjarige leeftijd in 1431 te Rouen, waar de Engelsen haar uiteindelijk ter dood veroordeelden en op de brandstapel terechtstelden wegens ketterij, hekserij en overspel. Haar as werd in de Seine gestrooid.

Pas twintig jaar na haar dood, deed Karel VII een poging Jeanne te rehabiliteren. Met goedkeuring van de paus werd het proces nog eens overgedaan, al voedde dat ook de verdenking dat Karel VII vooral zijn eigen naam daarmee probeerde te zuiveren. Het zou immers niet goed zijn, als de koning door een ketter op de troon was geholpen. 

Uiteindelijk werd ze in 1920 heilig verklaard, maar veel zal ze daar niet meer van gemerkt hebben, vrees ik. 

Hier en hier kan je over haar leven iets uitgebreider lezen.

Juni alweer...

Vergilius wist het al... "Tempus fugit"...

Niet alleen is het alweer meer dan een maand geleden dat ik hier nog iets gepost heb - deels het gevolg van muzikale bezigheden de laatste weken, die sedert vorige zondag, na de apotheose van ons Zomerconcert, voor een maandje "on-hold" zijn gezet - maar ook deze post zelf getuigt ervan hoe de tijd, net als het water in een rivier, in dit geval De Seine, snel voorbij vliedt.

Geen idee wanneer dit beeld precies werd genomen... in 1887 misschien? In ieder geval, lang geleden en alleszins langer dan de tekening die ik maakte, want die is pas van oktober 2024, toen ik in Rouen verbleef.

Maar ook dàt lijkt, hoewel nog geen twee jaar, alweer een eeuwigheid geleden...

Deze foto is genomen vanaf de veerboot aan de overzijde van de brug en de tegenoverliggende oever, van het plekje waar ik mijn tekening maakte.

Met het rode pijltje heb ik de plaats aangegeven van waaruit ik de brug schetste die u hieronder kunt zien. Ook krijg je een beeld van de oever, waarop zich de oude stadskern bevindt, die ik u niet wou onthouden, maar die ik niet heb getekend, eenvoudigweg omdat ik onder de brug door enkel de overzijde kon zien. De oever waar vooral industrie gevestigd was... Ik heb ze natuurlijk wèl bezocht - in tegenstelling tot de oever die ik getekend heb - die prachtige oude stadskern van Rouen. Een aanrader, mocht u dit nog niet gedaan hebben.

Ik heb momenteel nog twee grafietschetsjes uit Rouen voor u in petto. Daarna begin ik een nieuwe reeks, met reisschetsen uit Italië van vorige zomer augustus. De maand waarin, volgens het Italiaans gezegde : "In agosto Roma è per i cani e gli Americani",  Rome aan honden en Amerikanen wordt overgelaten, trokken mijn vriend en ik richting Piemonte, meer precies naar Cocconato en ontdekten de reden waarom Italianen dit gezegde hebben.

Maar eerst dus nog enkele tekeningen uit Rouen... Te beginnen met deze brug over de Seine :

 

Hier vind u al mijn schetsen die ik uit Normandië voor u heb meegebracht...

Yport Plage, France

EEN TYPISCH NORMANDISCH KUSTPLAATSJE

 

EEN DAGJE AAN ZEE

geschetst op locatie in mijn schetsboek

grafiet

29,7/21 cm

Kanttekening :

Na een strandwandeling langs de westkant van de Albastkust, vanaf de parking 'Les trois Menhirs' via de Valleuse d'Antifer, L'Oeil du Panda, De Pisseuses de Valaine, de Falaises d 'Étretat/ La Manneporte, Plage El Karivis, de Aiguille d' Étretat en Falaise d'Aval, tot de Plage d 'Étretat, waar we een prachtig gelegen Chapelle-Notre-Dame-de-la-Garde en de Falaise d'Amont bezochten, keerden we vervolgens terug naar de auto om naar Yport te rijden waar ik even de tijd nam om deze schets te maken en wat op adem te komen... 

Want daarna maakten we nog een stadswandeling in Fécamp en sloten we vervolgens deze  stranddag af met een bezoek aan de Plage-des-Petites-Dalles te Saint-Martin-aux-Buneaux waar ooit Monet, Pissarro en Delacroix hun ezel neerplantten, om de tederheid van de omgeving in confrontatie met de zee en kliffen te vereeuwigen.

 

Yport zelf is een schattig havenstadje. Het uitzicht vanaf de kliffen ten westen van de stad is prachtig! Maar deze schets maakte ik dus vanaf het strand.

Hier vind je al mijn schetsen die ik uit Normandië voor u heb meegebracht.

Rouen, 'Palais de justice' en 'Maison des Vieux Logis'

EEN DETAIL VAN BEIDE...

 IN MIJN REISSCHETSBOEK

grafiet

29/21 cm

Links, een detail uit het portaal van het "Maison des Vieux Logis" (Huis der Oude Logies) 

Het gebouw werd opgericht in 1898 door de gerenommeerde 19de-eeuwse meestertimmerman Ernest Vilette die het bouwde in opdracht van Charles Morel, een meubelmaker die gepassioneerd was door gotische en renaissancekunst. Het is één van de vijf vakwerkhuizen van Rouen die op de lijst van cultureel erfgoed staan en is gelegen aan het beroemde Place de la Rougemare (*) in het historische hart van Rouen. De beeldhouwers Boutron, Geoffroy en Frouard droegen bij aan de prachtige elementen die nu voor altijd deel uitmaken van de magnifieke gevel.

Rechts, een detail uit het schitterende 'Parlement de Normandie/Palais de Justice, een gerechtsgebouw uit de vroege renaissance (15de-16de eeuw).

Opgravingen brachten er in 1976 een Hebreeuws bouwwerk aan het licht, tot dusver het oudste joodse monument in Frankrijk. 

De voorgevel (1508-1526) is met veel gevoel voor nuance gedecoreerd; de versieringen weerspiegelen goed de artistieke opvattingen uit de rennaissance. Onderaan is de decoratie vrij sober, maar ze wordt met elke verdieping rijker om te eindigen in een woud frontalen, met her en der monumentale dakvensters. In het midden prijkt een torentje met gebroken hoeken...

(*) Het plein dankt zijn naam aan een bloedige veldslag in 949 tussen Richard I ,
hertog van Normandië, en de Franse koning Lodewijk IX (Lodewijk d'Outremer).
De huidige naam werd echter pas in de 13e eeuw gegeven,
toen de Place de la Rougemare deel ging uitmaken van de stadsmuren van Rouen.


Hier vind je alle tekeningen die ik in Normandië maakte.

In de Kathedraal van Rouen

MADONNA EN KIND

 MARIA OF MARIE ANTOINETTE? 

grafiet in my sketchbook
21/15 cm

Kanttekening :

"Nostra clemens, accipe vota" is een Latijnse inscriptie die "Aanvaard genadig onze geloften/gebeden" betekent.
Het staat gegraveerd op een stenen voetstuk in de Sainte Marguerite-kapel van de Kathedraal van Rouen, behorend bij het beeld van "de Maagd van de Gelofte" (Vierge du Voeu). Dit werk werd in 1775 gehouwen door Félix Lecomte,  ter vervanging van een eerder houten beeld dat sinds de 14e eeuw onder deze naam werd vereerd.

Een constant brandende kaars vóór het beeld, is een bekende traditie die teruggaat tot die tijd. Hiermee dankt de stad Rouen de Heilige Maagd Maria voor het beëindigen van de pest-epidemie van 1348, nadat er een noveen tot de Maagd was gehouden in de kathedraal. 

Volgens de traditie moet de kaars te allen tijde branden om Rouen te beschermen tegen deze plaag.

De traditie wil ook dat in Frankrijk, onder het Ancien Régime, de kunstenaar Lecomte het gezicht van de Maagd Maria naar het evenbeeld van de koningin beeldhouwde, in dit geval dus, Marie Antoinette...

En omdat ik het zo mooi vond, maakte ik er bovenstaande schets van in m'n reisdagboek.

Hier vind je alle tekeningen die ik in Normandië maakte.

Rouen, Emile Verhaeren en l' Église Saint - Maclou

EMILE EN HET KIEKEBOEKERELTJE VAN DE SAINT-MACLOU

grafietschets in mijn reisdagboek

29,7/21 cm

Emile Verhaeren  was één van de belangrijkste "Franstalige" Vlaamse auteurs en dichters uit de negentiende eeuw. Hij werd in 1855 geboren te Sint-Amands, een dorpje dat aan de tegenoverliggende Schelde-oever van mijn eigen geboortedorp ligt, en waar zich momenteel zijn stoffelijke resten in een praalgraf bevinden, na heel wat omzwervingen en enkele wederopgravingen ... 

Klik op de linken voor meer interessante weetjes over de schrijver en zijn werk.

Ik ontdekte zijn buste per toeval op weg naar de église Saint Ouan te Rouen, waarop ik - het mij toen nog onbekende feit - las, dat hij in 1916, na een lezing in Rouen, verongelukte toen hij huiswaarts kerend, op een rijdende trein wou springen. Geen al te prettig einde, voor een dichter zo ver van huis. Dus besloot ik om dit borstbeeld met me mee terug te nemen naar zijn geboortestreek, in de vorm van een schets.

Het ernaast staande detail behoort niet tot de kerk van Saint Ouan, zoals u misschien veronderstelde, maar tot die van Saint-Maclou, de kerk die ik later op de dag bezocht en waarvan de waterspuwer vooraan op de tekening mijn aandacht trok, omwille van het grappige kiekeboe-kereltje dat onder zijn romp verscholen zat.

27 oktober 2024 was dus een dag vol verrassende ontdekkingen...

Hier vind je alle tekeningen die ik in Normandië maakte.

Continue the journey

to Normandy, in November 2024 ...

Een detail van de abdij van Valasse 

 en de Sint Thomas Van Canterburrykerk

met wat meer info

grafiet in mijn schetsboek

29,7/21 cm

Hier vind je alle tekeningen die ik in Normandië maakte.

Enjoying nature

AT MY HOMEPLACE

 SITTING ON A BENCH SKETCHING

11/11 cm

graphite in my tiniest sketchbook

This afternoon I went for a long walk, because of the beautiful weather. As I passed by at my favorite spot near the river, I decided to share it with you, by making this little sketch of it, before I continued on my way...

Here  you can find more drawings I made at my homeplace

The old oak tree

BESTOWED ME THESE TWO LEAVES...

 CHURCH OF ALLOUVILLE - BELLEFOSSE

grafiet

 in mijn schetsboek

29,7/21 cm

The mighty oak tree behind this church, who's leaves you see at my sketch, was 1200! years old and sooo beautifull! But alas too big to draw. He kept a chapel at his groundfloor and a hermit's room at the top of his hollow trunk.

Surely he must be one of the "Ents" from Tolkien's Lord of the Rings.  Imagine what stories this impressive tree could tell ...

Leaving the Czech Republic

THROUGH THE GATE OF THE HOME FOR ELDERS IN CASTLE SMEčNO

ENTRANCE / EXIT

drawn on location

with graphite in my travel diary

on the 18th of august 2024

40/15 cm

Side Note :

I never saw such a beautiful location as home for elderly people. I'm not a fan of homes for elders, but if I could choose, I wouldn't mind to spend the last years of my life in such a lovely surounding, at least if the service is in style as well ;-)
 
Here you can see all the sketches I made in the Czech Republic for now.

Next time I'll post a couple of drawings from my Valentine trip to bad Rehburg (Niedersachsen - Germany) last february.

Waar waren we ook alweer

GEBLEVEN..? Juist ja, in Bohemen, Tsjechië...! (Een mens zou het na al die tijd haast vergeten :-/)

 

TEMPUS FUGIT...

15/42 cm
drawn on location with felt tip markers

on the 18th of august 2024
in my sketchbook

Side Note :

The foundation of Okoř Castle was laid at the end of the 13th century, with its construction continuing for two more centuries. However, during the Thirty Years’ War, the castle suffered devastating damage and gradually fell into ruin. Today, only the remnants of its Gothic walls, palaces, and chapel remain. Despite this, the castle still stands as a striking feature in the surrounding landscape, its entire area exuding a unique charm.

Interesting fact: Like many historic sites, Okoř is shrouded in secrets and legends. The most well-known tale is that of the White Lady, the ghost of the late lady of the castle, who wanders the ruins, guarding a treasure hidden deep beneath the ground. The mystery still draws curious adventurers, but so far, no one has managed to solve the legend or uncover the hidden treasure.

Nevertheless, "Tempus fugit" and not only castles crumble to ruins ... also years come and go. 

2025 

has reached the end and I'm not realy sad for it.

May 2026 

bring you and all your beloved ones, happiness, good health and fortune... But above all 

love and understanding.

SEASON' S GREETINGS, MY FRIENDS !!!

See you again, next year...

Tribute to my father

 

'L ÉGLISE SAINT ANDRÉ

sketched on location

 in my traveldiary last april

 at Le Roc Saint-André (Brittany - France)

21/29,7 cm

I dedicate this drawing to my beloved father, André who passed away last thursday 8th may 2025

Onze toren...

kan niet breken
zonder te lachen of zonder te spreken.
Al wie zijn handen of zijn tanden laat zien,
krijgt van mij een lap of tien... "

Oud kinderliedje uit onze contreien ( In Nederland bestaat een soortgelijk liedje : "Deze vuist op deze vuist"). Het werd gezongen bij een spelletje "niet lachen", terwijl met de knuisten een toren werd gebouwd door de kinderen, die in een kring om beurten, met hun hand, de duim van hun voorganger omvatten... Wanneer het liedje uit was en de toren "klaar", werden vervolgens de handen op de rug gebracht en de lippen op elkaar geklemd. De uitdaging bestond erin, elkaar aan te kijken en zonder handen of tanden te laten zien, snoeten te trekken, tot er één van de deelnemers lachte of naar een ander wees. Dan was het spelletje voorbij en werden de "klappen" uitgedeeld. (Dit weliswaar figuurlijk, door de verliezer kenbaar te maken, hem/haar aan te wijzen en uit te lachen met het liedje "sliep hem mor uit veur nen alve kluit"... terwijl met de linker en rechter wijsvinger over elkaar werd gewreven en a.h.w. "een messenslijpersgebaar" werd gemaakt ;-]).

 INDRUKWEKKEND

viltstift in mijn schetsboek

42/15 cm

"Je weiter der Blick, desto freier das Herz" 

- Friedrich August Bretschneider -

(broodbakker/bouwheer en bezieler van deze toren, 

die hij opdroeg aan koning Friedrich August von Sachsen) 

Kanttekening :

En nu ter zake, over bovenstaande schets die ik ter plaatse maakte, terwijl mijn reisgezel de toren beklom. Gelukkig had ik dit keer een schetsboekje bij dat in de lengte open klapte zodat ik i.p.v. 21/15 cm in totaal over een lengte of liever hoogte van 42 cm tekenruimte kon beschikken. En dat was wel nodig voor deze toren.

De König Friedrich August Turm is de enige bewaard gebleven uitkijktoren van gietijzer in Europa en misschien wel de oudste toren gebouwd in ijzer filigreinwerk ter wereld (geopend op 18 mei 1854). De achthoekige toren is 28 m hoog, omvat een wenteltrap met 120 treden en staat bovenop de Löbauer Berg (een dode vulkaan met een hoogte van 447,9 m boven zeeniveau) van waaruit hij een panoramisch uitzicht biedt op de Zittau-heuvels en de regio Oberlausitz. Lees er hier meer over.

De "Hausberg" van het gelijknamige stadje Löbau (Lubijska hora [ˈlubʲijska ˈhɔʁa] Opper Sorbië) destrict (landkreis) Görlitz in zuidoost Saksen, de koosnaam waarmee deze vulkaan door de locals wordt aangeduid, is begroeid met een gemengd bergbos bestaande uit zomereik, haagbeuk en de kleinbladige winterlinde.

Hier kan je de complete reeks bekijken.

Zicht op Bautzen

HET OUDE STADSDEEL MET MIDDELEEUWS KARAKTER

BAUTZEN WITH CATHEDRAL ST. PETRI

grafietschets op locatie

 in mijn reisdagboek

15/21 cm

 

 

Bautzen is een gemeente en plaats in de Duitse deelstaat Saksen. Bautzen is de bestuurszetel van de gelijknamige Landkreis. De stad ligt aan de rivier de Spree. Die heeft hier een kort, diep dal.  Het oude stadsdeel heeft een middeleeuws karakter.

De stad telt 38.006 inwoners waaronder ong. 5% Sorben.

Dit is een West-Slavische bevolkingsgroep die Serbšćina als taal hebben, een groep van twee West-Slavische talen, het Oppersorbisch en het Nedersorbisch. Zij worden gesproken in de Lausitz (Łužica), een gebied in het oosten van Saksen (Sakska) en het zuidoosten van Brandenburg (Brambor), in Duitsland.

De Sorben rond de stad Bautzen (of Budyšin) spreken het Oppersorbisch. Hoewel, er nog nauwelijks in de stad zelf deze taal spreken, is ze wel demonstratief aanwezig, in straatnaamborden, op winkels en zelfs in sommige winkels op prijskaartjes en kassabonnen. De Duitse overheid heeft het Sorbisch officieel als minderheidstaal erkend en door het ondertekenen en ratificeren van het Europees Handvest voor regionale talen of talen van minderheden de verplichting op zich genomen het Sorbisch te beschermen en te ontwikkelen.

Omdat we op doortocht naar Tsjechië waren, bezocht ik enkel het middeleeuwse stadsgedeelte dat meteen mijn hart veroverde omwille van het mooie kerkhofje (waarvan hier mijn schets op locatie) en de pitoreske straatjes, maar had geen idee van de gruwelen die er zich tijdens en na WOII hebben afgespeeld. Daarover kan je meer lezen hier. 

Deze kwam ik te weten via opzoekingswerk nadat Sean Jeating erover berichtte op voorgaande post... Mijn dank hiervoor, Sean... 

Deze keerzijde van de medaille, bezorgde mij koude rillingen...

Bekijk hier de complete reeks.

Bautzen

ON THE WAY TO PRAGUE

NIKOLAI FRIEDHOF

felt tip pen

in my sketchbook

15/21 cm

Bautzen has, in my opinion, one of the most beautiful cemeteries I've ever seen...

Hier kan je de complete reeks bekijken.

 

Nox

WHEN NIGHTFALL ENFOLDS YOU...

Dedicated to my beloved mother Carolina, 

who passed away, on the 13th of july 

THE FUNERAL  

by Angelo Branduardi 

When nightfall enfolds you and quickens your heart
For you walk alone on the highway
If a polecat springs hissing her eyes raging amber
Then you must stand still and not fear her
For if you befriend her your sister she’ll be
And she of all beasts knows the river
Its secret unwindings and reason for flowing
And a safe road beside the dark water…

When nightfall enfolds you and quickens your heart
For you walk alone on the highway
If a grey wolf springs snarling his teeth bared in anger
Then you must stay calm and not fear him
For if you befriend him your brother he’ll be
And he of all beasts knows the old way
That climbs to the one pass that cuts through the mountain
And a warm cave where you may take shelter…

So follow the highway that leads to the lake
And you will discover a sweet spring
That bubbles and runs down the hillsides of childhood
And there lay your heart down forever...

Hier kan je de complete reeks bekijken.

Carolabrücke Dresden

WAAR IK DEZE LIJNTEKENING SCHETSTE EEN MAAND GELEDEN... 

SKYLINE VAN DRESDEN VANAF DE ELBEOEVER

 

Deze zomer bracht ons achtereenvolgens naar Dresden, Bautzen, Praag en hun omgeving.

Op weg voor een eerste dag in Dresden, hield ik halt in de buurt van de openluchtbioscoop op de Elbeoever even voorbij de Carolabrug.

Daar lagen nagenoeg alle markante gebouwen van de Stad aan mijn voeten. Wat een prachtig o(e)verzicht was dat! Hoe kon ik daaraan voorbij gaan zonder dit te registreren in mijn reisschetsboek, vroeg ik me af. Omdat we een erg vol programma hadden was mijn tijd hiervoor echter zeer beperkt.

Dan maar alles in één "trek" erop, besliste ik. En ziedaar het resultaat...

Deze morgen vernam ik dat de brug waarover we een maand geleden nog liepen, vannacht opeens was ingestort. "Het kan verkeren" zou Bredero zeggen.

Blijkbaar waren er renovatieplannen, weliswaar voorzien voor volgend jaar, wat me alleszins doet hopen voor de inwoners van Dresden, dat de herstellingen snel zullen doorgaan, want de winter komt eraan en ik las dat een deel van de stadsverwarming door deze ramp is uitgevallen.

Desondanks is de stad ontsnapt aan een nog ergere catastrofe. De brugdelen stortten rond 03.00 uur in, toen er niemand aanwezig was. Overdag is het er bijna altijd druk en zouden er veel slachtoffers zijn gevallen. Achttien minuten voor het ongeluk reed, volgens de lokale autoriteiten, nog de laatste tram over de brug...

Hier kan je de complete reeks bekijken.

Stenen bruidsbed in het Frerener woud

Großsteingrab in het Alt-Frerener woud

15/21 CM

GEAQUARELLEERD OP LOCATIE

IN MIJN REISSCHETSBOEK

Vééééél ouder dan welke abdij of klooster ook, zijn de dolmens, menhirs en andere megalitische bouwwerken, zoals o.a. dit Großsteingrab dat we in het Alt-Frerener woud (in Emsland - D) ontdekten en waarvan ik, omdat het ècht wel groot was, enkel een gedeelte aquarelleerde in mijn reisschetsboek.

Het is een ganggraf uit het neolithicum met Sprockhoff-Nr. 875. Dit hunebed werd gebouwd tussen 3500 en 2800 v.Chr. en wordt toegeschreven aan de trechterbekercultuur. Het ligt twee kilometer ten noordoosten van Freren, Landkreis Emsland in Nedersaksen, in het Frerener woud en maakt deel uit van de Straße der Megalithkultur.